O parafii
Parafia pw. błogosławionego Honorata Koźmińskiego została powołana stosunkowo niedawno i jest najmłodszą parafią w Będzinie-Grodźcu. Założono ją w celu posługi duszpasterskiej dla mieszkańców kopalnianego osiedla przy ulicy Konopnickiej.
Choć ustanowienia parafii dokonał biskup częstochowski Stanisław Nowak, obecnie należy ona do Diecezji Sosnowieckiej. Biskup Adam Śmigielski dokonał jej uroczystej konsekracji 15 października 2000 r.
W parafii działa Koło Żywego Różańca. W każdą środę zmawiana jest Nowenna do Matki Bożej Nieustającej pomocy, a w piątki Koronka do Bożego Miłosierdzia.
Krótka historia parafii
Historia parafii sięga 1989 roku. Z powodu rozległości i ilości wiernych parafii pw. św. Katarzyny, biskup ordynariusz Stanisław Nowak zlecił stworzenie wikariatu terenowego. Pierwszy jego duszpasterz – ksiądz Leszek Kołczyk, pozyskał od dyrekcji kopalni "Grodziec" lokal dla tworzącej się parafii.
Pierwsza kaplica założona została w baraku otrzymanym z parafii św. Krzysztofa w Tychach. Już w 1990 odprawiono tam pierwszą mszę i wybrano błogosławionego Honorata Koźmińskiego na patrona nowo powstającej parafii.
Równo w nowej parafii zaczęto budowę nowego kościoła. Delegacja parafian spotkała się z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, by ten pobłogosławił kamień węgielny. Uroczystego wmurowania kamienia dokonał biskup nowo utworzonej diecezji sosnowieckiej Adam Śmigielski.
Po prawie dziesięciu latach udało się zakończyć budowę. Kościół ma plan sześciokąta foremnego i może pomieścić około 500 osób. Szybka i sprawna budowa udała się dzięki wspaniałej ofiarności parafian. W 2000 roku nastąpiła uroczysta konsekracja świątyni.
Nasi Księża
Historia duszpasterstwa
Byli proboszczowie
- ks. Leszek Kołczyk
- ks. Andrzej Gliszta
- ks. Czesław Mielczarek
Byli wikariusze
- ks. Krzysztof Słomian
- ks. Mariusz Smętek
- ks. Dariusz Grojec
- ks. Tomasz Koczur
- ks. Andrzej Uliniarz
- ks. Gerard Małodobry
- ks. Władysław Barcicki
Błogosławiony Honorat Koźmiński
Życie błogosławionego Honorata pokazuje, że Pan Bóg ma dla każdego z nas plan, oraz że drogę do świętości poprzedza czasem zwątpienie i kryzys wiary. Buntownik z pobożnej inteligenckiej rodziny stał się jedną z najważniejszych postaci życia religijnego polaków pod zaborami.
W młodości, idąc za przykładem ojca, uczył się na architekta. Wstąpił do płockiego gimnazjum. Zostaje doświadczony na wiele sposobów, młodzieńczym niedowiarstwem, przedwczesną śmiercią ojca, a wreszcie wtrąceniem do carskiego więzienia. Z warszawskiej Cytadeli wyszedł odmieniony. Po przeżytym nawróceniu stał się spokojny i pogodzony z Bogiem. Niedługo później rozpoczął swoje życie zakonne jako Kapucyn.
W trudnych warunkach zaborów, nieustannie podejrzewany przez władzę rosyjskie o działalność wywrotową i konspirację, założył 23 zgromadzenia zakonne i 26 stowarzyszeń tercjarskich. Jednocześnie też promował ukryte zgromadzenia zakonne, jako formę oporu wobec rosyjskiej opresji. Był uznanym spowiednikiem, tytanem pracy i niestrudzonym organizatorem. Zmarł w 1916 r. w opinii świętości.